Tom, 4 september 2008
Peru Ayacucho

Finalmente nog eens iets nieuws hier...

4 Maand dat ik hier ondertussen zit en ik leer het maar niet om mijn blog tijdig eens aan te vullen… Maar goed, de tijd vliegt hier zodanig snel, of ik nu werk of vrij heb, dat ik alles wat ik ondertussen meemaakte in vogelvlucht zal neerschrijven om het wat leesbaar te houden.

Er even tussenuit:

Na mijn laatste bericht op mijn blog ben ik naar Arequipa geweest, daar met Lore een prachtige trekking gedaan van 2 dagen door de canyon de colca, geslapen bij een oase in de canyon, die ongelooflijke grote beesten van condors bewonderd die in de canyon op de opwarmende lucht zweven als de beste parapenters en uiteindelijk de spiertjes ontspannen in thermische baden...
Terug in Arequipa afscheid genomen van Lore, nog een dagje opgetrokken en gereleaxed met Cesar, de gids van de trekking. Mijn laatste dag in Arequipa de Chachani-vulkaan afgedaald met de mountainbike, wat een prachtige omgeving om te fietsen, ik had de smaak weer helemaal te pakken! Mijn gids, want ze hadden het kunnen regleen dat ik toch kon gaan downhillen ondanks het tekort aan toeristen, kon mij ondanks zijn ervaring daar niet volgen. Lekker om te voelen dat ik mijn mountainbike kneepjes nog niet kwijt ben!
Op weg naar Ayacucho nog een dagje aan een zwembad in Huacachina gechilled in het gezelschap van 3 argentijnen met een aantal biertjes en hun rookwaren. Dan weeral een hele lange busrit met veel problemen(zoals ik er al veel heb meegemaakt hier), aankomen in Ayacucho en meteen weer aan de slag bij Cachorros!

Een komen en gaan op centro de Idiomas:

De talenschool is hier ondertussen echt al mijn thuis geworden, zeker in het gezelschap van al die leuke vrijwilligers. Altijd ruimte voor een lekkere klets op het dakterras, een drankje hier of daar, een etentje of een kookmoment samen, een avondje dansen in de makumba of een kletske bij een drankje in de magia negra, een wandeling of een uitstapje naar hier of daar, vele babbels met de andere vrijwilligers van los cachorros over het werk en alles wat gebeurd, een barbeque, een avondje met de vrijwilligers van andere organisaties hier, enz... Jammer genoeg komt er aan al die leuke momenten ook een einde en is afscheid nemen iets wat er hier bijhoort . Uiteindelijk is het hier een komen en weggaan van vrijwilligers om het werk op cachorros en de talenschool mooi te laten overlappen. Uiteindelijk vertrokken dan ook de twee laatste vrijwilligsters uit ons huisje hier, Jette en Rianne. Ik had het geluk net rond die tijd mijn visum te moeten verlengen en besloot dat in Arequipa te doen, waar ook zij begonnen met reizen.

Effe visum verlengen:

Een beetje vreemd om eens tussen de vertrekkenden te zitten op de bus en de mensen die nog in Ayacucho zien wuiven en nog effe meelopen met de bus. Deed mij toch beseffen dat ik hier echt van alles zo intens mogelijk moet genieten en dat die dag er ook voor mij eens zal komen. Maar gelukkig ging ik nu nog maar even over en weer! Samen met de meiden een beter busverbinding gezocht via Nazca, maar ook daar moesten we uiteindelijk een lange tijd wachten op de busverbinding die ons verder leidde naar Arequipa. Te moe om de nazca-lijnen te gaan bekijken, en echt veel zin om in een oud vliegtuigje te gaan zitten hadden we ook niet. Dan maar een paar uurtjes in een hostal geslapen, gegeten en weer verder naar Arequipa. Daar een dagje rondlopen en souveniertjes kopen, de dag erop lekker vroeg naarcruz del condor om de condors nogmaals te bewonderen, een wandelingetje gemaakt en dan een lekker drankje bij die thermische baden weer.
De visum verlengen ging iets moeilijker, ze wilden mij eerst maar 1 maand extra geven, erwijl je in Lima steeds voor 3 maand kan verlengen... Uiteindelijk heb ik dan toch 2 maand gekregen, maar betekent dus wel dat ik eind september de grens over moet om voor de komende maanden te verlengen...
Afscheid genomen van Jette en Rianne, de bus naar Ica, daar het museo regional bezocht. Echt de moeite, mummies, ceramic en typische kledij uit het pre-inca rijk. Ook nog even naar bosque de piedras geweest, een plaats met grote stenen waar de peruanen allerlei figuren en dieren in kunnen spotten, minder de moeite...

Efkes alleen in de talenschool:

Terug in Ayacucho kwam terecht in een leeg huis. Wat vreemd na de voorbije maanden in continue gezelschap. Ook Inge was er even niet, ging er ook even een weekje uit in Lima. Naast het werk op Cachorros heb ik mijn vrije tijd dan maar ingevuld met kleren wassen, bezoekjes aan de magia negra waar altijd de toffe vrijwilligers zitten van mama alice, een wandelingetje, een filmpje vanuit mijn bed dankzij de laptop van Andrea(die 2 maand gaan rondreizen is en nog weerkomt), enz...
Toen Inge dan weer was, kruisten onze diensten nogal vaak aangezien we een tijdje de enigste vrijwilligers op Cachorros waren. Gelukkig kan ik het met haar goed vinden en wisselen we heel vaak onze ervaringen uit over het werk binnenshuis en het werk op straat, waar zij vooral mee bezig is.
Maar dus ook tijd voor nieuw leven in de talenschool, want aan de twee amerikanen die hier engelse les geven hadden we ook niet veel. Een oude man die liever heel afstandelijk bleek en zich opsloot in zijn kamer om tegen zichzelf te spreken en een jongere amerikaan die net heel graag verteld en zoveel geduld van je vraagt doordat hij alles in zijn kramiekelig spaans tracht uit te leggen ipv gewoon engels te spreken... Maar goed, ondertussen in Karolien toegekomen, is Sergio weg en morgen komt Andrea terug. Eind september komt dan nog een nieuwe vrijwilligster en is er dus weer volop jong en vrolijk leven in huis, joehoew!

De diensten op Cachorros:

Moeilijk om in een paar woorden te omschrijven wat er allemaal binnen en buiten het huis van cachorros gebeurd. Dan maar een paar gebeurtenissen aanhalen die mij in het hoofd schieten:

• Sergio vindt een portefeuille op straat als ik hem naar school begeleid, wanneer hij merkt dat er meer dan 400 sol in zit vlucht hij weg met Julio. Ik de beide jongens achterna, het geld afgenomen en proberen uitleggen dat de persoon die het kwijt is weleens heel verdrietig kan zijn... Maar de woede van het afpakken en de spanning van het wegrennen maakt hen helemaal van streek. Sergio huilt en moet overgeven van de emoties. De boosheid ging de dagen erop wel een beetje over, maar op kritische memonten haalden ze toch steeds weer die gebeurtenis aan om mij als dief te beschuldigen. Uiteindelijk vonden we de eigenares, die Sergio een hele nieuwe outfit kocht en nog 2 maal langskwam op cachorros om fruit te brengen als dank!
• Yorni is gestraft en moet even afkoelen in de tuin, ondertussen zijn wij aan het vergaderen met het team. Op een gegeven moment horen we ruiten breken... Yorni die binnenwilde, met geweld dan maar. Doordat hij eerder al een waarschuwing kreeg is hij daarna het huis moeten verlaten... Die gebeurtenis zette ook Jonathan en Julio een aantal keren aan om ruiten te breken of ermee te dreigen wanneer ze boos waren, in de hoop ook op die manier terug naar de straat te kunnen...
• Na een hele heisa in de media over een reporter die een reportage had gemaakt over de straatjongens werden los cachorros en mama alice ferm onder vuur genomen. De regering hier wil liever het beeld van straatjongens uit de media houden voor de groei en het imago van de stad. De politie greep dan ook in, sloot de hueco (een plaats waar de straatjongens overnachten en gebruiken) en pakte een aantal straatjongens op en dreigde ermee ze weg te brengen van Ayacucho. Drie jongens kwamen op die manier een dag bij cachorros terecht, maar konden de lokroep van de straat en de overgang naar een huis met regels niet aan en ontsnapten dezelfde avond weer...
• Julio gaat vaak niet naar school de laatste weken, is het zijn laag zelfvertrouwen of iets anders dat speelt... Hij ging ook vaak ontsnappen, maar kwam telkens uit zichzelf weer. Veel moeilijke momenten ook met hem in huis om zijn gedrag onder cotrole te houden is een time-out op zijn kamer af en toe noodzakelijk, maar met tegenzin opgesloten worden leidde al vaak tot kapotte ruiten en heel weerstandig gedrag. Tot hij gekalmeerd is en zijn excuses aanbiedt en zich daarna soms dagen als een lief ventje gedraagd. Uitersten van emoties en gedragingen die het werk altijd wel wat onverwachts maakt in het huis.
• De twee broertjes Julio en Jack bij de ochtenddienst samen in 1 bed aantreffen, vertederend maar ook weer moeilijk om dit af te leren. Uiteindelijk zijn ze al 7 en 10... Hetzelfde geldt voor hun gevechtjes, moet kunnen tussen broers (of zie ik dat enkel zo als oudste, Kobe, Daan en Jannes?), maar meestal eindigd het toch met een huilende Jack.
• Rocio die opstaat met een vreselijk ochtendhumeur, best niet aanspreken dan tot het wat overwaaid. Maar ondertussen moet je er wel voor zorgen dat ze haar huistaak voltooid. Onderhandelen, bepaald gedrag voorkomen, respect, begrip, geduld en consequent werken zijn dus heel belangrijk!
• Slappe lachmomenten van de meisjes, knuffelmomenten, duimworstelen, dammen, grappen en griezelverhalen aan tafel, smekende gezichtjes voor toch 5 minuten langer tv, dragen, spelen en rondzwieren, voetballen, gezellig door ayacucho wandelen en een ijsje eten, gaan zwemmen, serieuze en soms emotionele gesprekjes, feest voor een verjaardag of een afscheid, een rustig weekend met slechts twee kinderen die dan uiterst gelukkig zijn met alle aandacht voor zichzelf, jaoersheid, ruzie onderling, vloeken en schelden op de opvoeders, elkaar beinvloeden bij zowel goede als slechte dingen, goede cijfers op school, blijheid iets te snappen nadat je hen hielp met hun huiswerk, ... Chaotische en fantastische dagen!
• Morelia en haar bezorgdheid en gevoel van verantwoordelijkheid over haar twee kleine broertjes in huis, gaat samen met verdriet, raadgeven, boosheid, enz... Moeilijk om dan tussen te komen en haar duidelijk te maken dat zij die zorg niet allemaal voor zichzelf moet opnemen. Maarja, heel moeilijke thuissituatie met een agressieve vader, een bange en drinkende moeder, waar die kinderen dan af en toe in het weekend langsgaan. Het gevoel van loyaliteit en dan toch ook het gevoel van gemis van verantwoordelijkheid en draagkracht van hun ouders...
• Israel, een nieuwe jongen in huis. Eerst heel rustig, blij met het werk dat we voor hem vonden en waar hij echt zin in had. Een ommezwaai naar liegen, uitdagen, roken op de kamer en niet meer willen gaan werken. Toch kan je ook hele leuke momenten met hem meemaken in huis waarbij hij zich heel goed gedraagd en echt blijkt te willen veranderen. Dagen dat hij van zijn werk terug komt met een grote glimlach en een nieuw truitje. Maar het blijft moeilijk om heel de tijd het engeltje te zijn tijdens je puberteit, zeker met een straatverleden...
• Carmen die het heel moeilijk heeft zich te concentreren en door te werken wanneer ze aan haar huiswerk bezig is. Heeft veel begeleiding nodig en vraagt heel veel geduld van de opvoeder die haar bij haar huiswerk begeleid. Gebrek aan zelfvertrouwen en de povere begeleiding op school die maar blijft verder gaan in niveau zonder altijd rekeing te houden met diegenen die niet meekunnen. Dan is het ook moeilijk om te helpen bij een wiskunde huistaak bijvoorbeeld waarvan je de basis nog eens niet meehebt...
• Juan, de opvoeder die de straatdiensten doet liep een week of twee over straat met een straatjongen en kwam terecht in een straatgevecht. Een stevige hersenschudding als gevolg van een cal met het hoofd op straat. Iedereen op cachorros maakt zich wel zorgen over hem, het vertrouwen in de geneeskunde hier is ook een grote vraag. Inge, die ook vaak met hem op straatdienst gaat had wel even de schrik te pakken en kan voorlopig alleen de straat niet meer op. Hoe gaat het verder met de begeleiding van de jongens die verder voor het straatleven willen kiezen, of diegenen die net willen veranderen en die begeleiding op straat heel erg kunnen gebruiken... Leidt tot vergaderingen met veel open vragen en veel werkpunten voor de toekomst. Moeilijk voor een kleine organisatie om aan alle problemen iets te doen, economisch bekeken blijft de vraag vanuit de straat veel groter dan het aanbod in Ayacucho!

De laatste weekjes:

Samen met Peter, de vriend van Alanya, ben ik voor 3 dagen en 2 nachten op trekking geweest. Hijzelf heeft deze trekking al een paar keren gedaan en voor een vaste prijs was alles dan ook inbegrepen. Lies ging ook mee, een vrijwilligster van mama alice, net als Heraclio die zich met het dragen van de bagage en het eten bezighield. Een prachtige drie dagen om even helemaal te relaxen. Het gevoel van alleen te zijn in het machtige andesgebergte tot op een hoogte van 4800 meter of meer. Pachamanca gegeten, in tentjes geslpaen, bij het kampvuur wat kletsen en vooral genieten genieten van de natuur!

Onder begeleiding van mijn leerkracht spaans en haar tante, naar het museo de memoria geweest. Een klein museum die een mooi beeld en informatie geeft over de sendero luminoso die hier enkele jaren geleden voor heel wat terreur en chaos zorgde. Zot om te beseffen dat het echt zo kort geleden gebeurd is allemaal, het speelt dan ook nog heel erg mee in de economische toestand en de mentaliteit van de bewoners van Ayacucho vandaag. De guerillastrijders begonnen zich rond 1980 te groeperen en stonden achter de ideen van het communisme naar het voorbeeld van Mao. Van 1983-1989 werden heel veel mensen vermoord, de corruptie en het misbruik van de autoriteiten duurde voort tot 1999 (en tot op vandaag...), de wederopbouw en de opgravingen van massagraven begonnen in 2001 en gaan tot op vandaag nog steeds voort... Ik heb ook al een aantal films gezien over het thema, moet een verschrikkelijke tijd geweest zijn. Ayacucho is dan ook nog steeds over heel Peru bekend vanwege die geschiedenis en blijft een beetje in de vergeethoek, ook als het op hulp van de regering aankomt!

Samen met Karolien, de nieuwe vrijwilligster hier en Oscar, de pizzaman van de magia negra en ondertussen vaste uitgaansvriend, zijn we een mooie dagtocht gaan doen in Huatatas. Een rivier vlakbij Ayacucho gevolgd, een biertje in een recreo die we er tegenkwamen, een duikje in het water en genieten he! Wat een prachtig land toch, meer wandelingen!!

Samen met Oscar en Karolien naar een corrida de torros gaan kijken. Een folklorisch feestgebeuren met stieren en veel bier... Stieren worden 1 voor 1 losgelaten op een voetbalveld die mas o menos is afgesloten, al wie de drang voelt met de stieren zijn voeten te spelen gaat ervoor. Gelukkig zagen we niets ergs gebeuren en bleef het een feestelijk gebeuren. Daarna zakten we nog af naar een feestje zaterdag waar we met alle aanwezige vrijwilligers in Ayacucho lekker gingen dansen, want de laatste weken is er qua dansgelegenheid niet veel meer te doen. De burgemeester sloot na een moord alle discotheken, hopelijk gaan ze ooit toch weer open. We missen de cumbia en de jarras rum cola!

Ik blijf natuurlijk ook nog steeds spaanse lessen volgen. Door mijn diensten lukt het mij nog maar om 2 maal in de week 2u les te volgen, maar beetje bij beetje leer ik natuurlijk wel bij. De ene dag gaat mijn spaans al beter als de andere, maar als mijn spaans binnen 4 maand (want zolang ben ik hier nog voor ik ga reizen) nog eens zoveel verbetert ben ik content! Gisteren mijn eerste examen gehad, een soort herhaling gewoon van alles wat ik totnogtoe leerde, dat is volgens mij heel goed verlopen, morgen krijg ik de uitslag bij mijn volgende les.

Ziezoow, toch een hele boterham uiteindelijk, als er nog vragen zijn mail ze gerust. Ik vergeet waarschijnlijk nog een heleboel te vertellen... Groeten aan iedereen, houd jullie goed!!!

Tom
(stel het hier dus nog steeds heel goed he moest je het niet door hebben )

Met HalloBuitenland.be kun je Tom in Peru echt goedkoop bellen!